هر سال با کاهش نور روز و لخت شدن درختان، بحث هایی بر سر اخلاق شکار به وجود می آید. شکارچیان عمل تعقیب و کشتن گوزن، اردک، گوزن شمالی، و معدن دیگر را انسانی، لازم و طبیعی و در نتیجه اخلاقی می بینند. منتقدان پاسخ می دهند که شکار اقدامی ظالمانه و بی فایده است که باید از انجام آن خجالت بکشد.
به عنوان یک غیر شکارچی، من نمی توانم چیزی در مورد آنچه در آن احساس می کند به ساقه و یا به دام انداختن یک حیوان می گویند. اما من به عنوان دانشجوی فلسفه و اخلاق فکر می کنم فلسفه می تواند به ما کمک کند تا استدلال های دو طرف را روشن، نظام بندی و ارزیابی کنیم. و حس بهتر استدلال ها می تواند به ما کمک کند تا با افرادی که با آنها مخالفیم صحبت کنیم.
سه منطق برای شکار
یک سوال مرکزی این است که چرا مردم شکار را انتخاب می کنند. گری وارنر فیلسوف محیط زیست سه نوع شکار را شناسایی می کند: درمانی، جایگزینی، و ورزش. هر نوع با هدفی که منظور از خدمت است متمایز می شود.
شکار درمانی شامل کشتن عمدی حیوانات وحشی به منظور حفظ گونه دیگری یا کل اکوسیستم است. در یک مثال، پروژه ایزابلا، گروه های حفاظتی نشانه گیران را استخدام کردند تا بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ هزاران بز وحشی را از چندین جزیره گالاپاگوس ریشه کن کنند. بزها جزایر را بیش از حد چرا می کردند و بقای tortoises گالاپاگوس در معرض خطر و گونه های دیگر را تهدید می کردند.
شکار زندگی عمداً کشتن حیوانات وحشی برای تأمین تغذیه و منابع مادی برای انسان است. توافقاتی که به قبایل بومی آمریکا اجازه شکار نهنگ ها را می دهد، تا حدودی با ارزش زندگی حیوانات برای افرادی که آن ها را شکار می کنند، توجیه می شوند.
در مقابل، ورزششکاراشاره به عمد کشتن حیوانات وحشی برای لذت بردن و یا تحقق. شکارچیان که به دنبال گوزن به دلیل آنها پیدا کردن تجربه هیجان انگیز، و یا به دلیل آنها می خواهند شاخ به سوار بر دیوار، شکارچیان ورزش هستند.
این دسته بندی ها به طور متقابل انحصاری نیستند. شکارچی که ساقه گوزن به دلیل او لذت می برد تجربه و می خواهد شاخ تزئینی نیز ممکن است قصد مصرف گوشت، ساخت شلوار از مخفیگاه، و کمک به کنترل جمعیت گوزن محلی است. تمایزات اهمیت دارند زیرا اعتراض به شکار بسته به نوع شکار می تواند تغییر کند.
آنچه مردم را در مورد شکار آزار می دهد: آسیب، ضرورت و شخصیت
منتقدان اغلب استدلال می کنند که شکار غیراخلاقی است زیرا نیاز به وارد کردن عمدی آسیب به موجودات بی گناه دارد. حتی افرادی که راحت نیست گسترش حقوق قانونی به جانوران باید اذعان کنند که بسیاری از حیوانات با احساس است که، آنها ظرفیت رنج می برند. اگر تحمیل درد و مرگ ناخواسته به یک وجود دارای حسادت اشتباه است، شکار کردن اشتباه است. من این موضع را «اعتراض از آسیب» می نامم.
اگر صدا، اعتراض از آسیب مدافعان نیاز به مخالفت با هر سه نوع شکار، مگر اینکه می توان نشان داد که آسیب بیشتر خواهد شد حیوان مورد نظر اگر آن را شکار نمی شود- به عنوان مثال، اگر آن را محکوم به گرسنگی زمستان آهسته است. این که آیا هدف یک شکارچی یک اکوسیستم سالم است، یک شام مغذی، یا یک تجربه شخصاً برآورده کننده، حیوان شکار شده همان آسیب را تجربه می کند.
اما اگر وارد کردن آسیب ناخواسته لزوماً اشتباه باشد، منبع آسیب بی ربط است. از نظر منطقی هر کسی که به این سمت متعهد است نیز باید با پرداسیون در میان حیوانات مخالفت کند. هنگامی که یک شیر آهو را می کشد، آن را به همان اندازه آسیب ناخواسته به آهو به عنوان هر شکارچی به مراتب بیشتر، در واقع باعث می شود.
کمتر کسی حاضر است تا این حد پیش برود. در عوض بسیاری از منتقدان آنچه را که من آن را «اعتراض از آسیب های غیرضروری» می نامم پیشنهاد می کنند: بد است وقتی یک شکارچی به شیر شلیک می کند، اما نه زمانی که یک شیر آهو را ماول می کند، چون شیر برای زنده ماندن نیاز به کشتن دارد.
امروزه سخت است استدلال کنیم که شکار انسان به همان شیوه ای که شکار برای حیوانات لازم است، کاملاً لازم است. اعتراض از آسیب های لازم نگه می دارد که شکار از نظر اخلاقی تنها در صورتی مجاز است که برای بقای شکارچی لازم باشد. "لازم" می تواند به نیاز تغذیه ای یا اکولوژیکی اشاره کند که پوشش اخلاقی برای امرزش و شکار درمانی فراهم می کرد. اما شکار ورزشی، تقریباً طبق تعریف، نمی توان از این راه دفاع کرد.
شکار ورزشی نیز در برابر نقد دیگری که من آن را «اعتراض شخصیت» می نامم، آسیب پذیر است. این استدلال نگه می دارد که یک عمل نه تنها به دلیل آسیبی که تولید می کند، بلکه به دلیل آنچه در مورد بازیگر آشکار می کند، تحقیرآمیز است. بسیاری از ناظران مشتق لذت از شکار را از نظر اخلاقی منفور می بینند.
در سال ۲۰۱۵ دندانپزشک آمریکایی والتر پالمر این موضوع را پس از شکار جایزه آفریقایی اش منجر به مرگ سسیل شیر کرد. کشتن سسیل آسیب اکولوژیک قابل توجهی وارد نکرد و حتی بدون دخالت انسان، از هر هشت شیر نر تنها یک شیر تا بزرگسالی زنده می ماند. به نظر می رسد که نفرت از پالمر حداقل به همان اندازه واکنش به کسی بود که او تصور می شد—کسی که برای کشتن موجودات مهیب پول می پردازد—در مورد آسیبی که او انجام داده بود.
شکارچیان من می دانم سهام زیادی در "اعتراض از شخصیت قرار داده است." ابتدا اشاره می کنند که می توان بدون اینکه شکار کند و شکار کند بدون اینکه کشته شود، بکشد. در واقع برخی از شکارچیان بدشانس فصل بعد از فصل بدون گرفتن حیوان می روند. دوم، آنها به من می گویند که هنگامی که یک کشتن رخ می دهد، آنها احساس اتحاد somber با و احترام به جهان طبیعی، لذت نیست. با این حال ، در برخی از سطح شکارچی ورزش لذت می برد تجربه ، و این قلب اعتراض است.
آیا شکار طبیعی است؟
در بحث هایی در مورد اخلاق شکار، کسی به ناچار اظهار می کند که شکار یک فعالیت طبیعی است از آنجا که تمام جوامع انسانی پیش ازصناعی تا حدی به آن مشغول هستند و به همین دلیل شکار نمی تواند غیراخلاقی باشد. اما مفهوم طبیعی بودن غیر مفید و در نهایت بی ربط است.
یک ایده اخلاقی بسیار قدیمی که قدمت آن به استویک های یونان باستان برمی گردد، از ما می خواهد که برای زندگی مطابق با طبیعت تلاش کنیم و این کار را انجام دهیم که طبیعی است. اعتقاد به ارتباط بین خوبی و طبیعی امروز در استفاده ما از کلمه "طبیعی" به محصولات بازار و شیوه زندگی ادامه دارد-اغلب در راه های بسیار گمراه کننده. چیزهایی که طبیعی هستند قرار است برای ما خوب باشد، بلکه از نظر اخلاقی هم خوب باشد.
کنار گذاشتن چالش تعریف «طبیعت» و «طبیعی»، خطرناک است که فرض کنیم یک چیز فقط به این دلیل که طبیعی است، فضیلت یا از نظر اخلاقی مجاز است. اچ آی وی، زلزله، آلزایمر، و افسردگی پس از زایمان همگی طبیعی هستند. و همانطور که پيون به طنز اشاره کرده است، رفتارهایی از جمله تجاوز جنسی، نوزادکشی، و سياست حق ممکن است همه در جهان طبيعی حضور داشته باشند.
مکالمات سخت
بسیاری از پرسش های اخلاقی دیگر در ارتباط با شکار وجود دارد. آیا مهم است که آیا شکارچیان استفاده کنیدگلولهتير، يا خروش؟ آیا حفظ یک سنت فرهنگی برای توجیه شکار کافی است؟ و آیا می توان در حالی که هنوز گوشت پرورش مزرعه می خورد با شکار مخالفت کرد؟
به عنوان یک نقطه شروع، هر چند، اگر شما خودتان را با داشتن یکی از این بحث ها، برای اولین بار شناسایی چه نوع شکار شما در حال بحث است. اگر اشیاء بازجویی شما به شکار، سعی کنید اساس اعتراض آنها را کشف کنید. و من معتقدم که شما باید طبیعت را از آن دور نگه دارید.
در نهایت سعی کنید با کسی بحث کنید که دیدگاهی اساساً متفاوت به خود می گیرد. سوگیری تأیید—عمل غیرعمد تأیید باورهایی که در حال حاضر داریم—غلبه بر آن سخت است. تنها پادزهری که من از آن می شناسم گفتمان منطقی با افرادی است که سوگیری تأیید شان بر خلاف خود من اجرا می شود. گفتگو
جاشوا دوکلوز نامزد دکترا در بخش فلسفه کالج هنر و علوم دانشگاه بوستون است.
